Jest to historia rodzącej się miłości dwojga młodych ludzi. Bohaterowie poznali się przypadkowo podczas wakacji. Chłopak jest instruktorem tańca a dziewczyna ma zastąpić jego partnerkę na pokazie tańca. Uczucie pomiędzy nimi rodzi się powoli, delikatnie, w rytmie tańca. Sentymentalizm tej miłości podkreślony jest pięknymi Motyw ojczyzny. Motyw ojczyzny jest w polskiej literaturze związany przede wszystkim z losami i burzliwą historią. Właściwie nie ma takiej epoki historycznoliterackiej, w której nie pojawiłby się obraz ojczyzny. Związane jest to oczywiście z czasami Sarmacji, potem z rozbiorami Polski, niewolą, w końcu z odzyskaniem niepodległości Arbogast wraca do miasta, skąd telefonuje do Lili, informując ją o motelu Batesa i swoich podejrzeniach. Decyduje się na powrót do motelu. Po przybyciu na miejsce odwiedza salonik Batesa, w którym obserwuje wypchane ptaki i otwarty sejf. Zauważając, że właściciela nie ma w pobliżu, udaje się do domu na wzgórzu. Dżuma – A. Camus. Opracowanie motywu przemiany: Literackie wizje przemian to najczęściej odbicie marzeń o przekroczeniu fizycznych ograniczeń. W literaturze możliwe są przemiany równie zaskakujące, jak wielka jest wyobraźnia autorów. W bajkach, baśniach ludzie brzydcy stają się pięknymi, żaby książętami, a książęta Zabójstwo Gabby Petito – zabójstwo, do którego doszło najprawdopodobniej 27 sierpnia 2021 roku. Uduszona ofiara Gabrielle Venora Petito, znana jako Gabby Petito (ur. 19 marca 1999) była Amerykanką, blogerką i podróżniczką. Rodzina utraciła z nią kontakt, kiedy podróżowała kamperem po Stanach Zjednoczonych. Bohater wraca więc do domu łącznie po dwudziestu latach. Na Olimpie trwa narada bogów. Postanawiają uwolnić Odyseusza, który przebywa u nimfy Kalipso. W tym czasie w rodzinnym domu Odyseusza w Itace zjawiają się zalotnicy, chętni poślubić jego żonę, Penelopę. W Itace zjawia się Atena, która nakłania Telemacha do poszukiwań ojca. I37rATF. A konkretnie to do Śródziemia. Czekałam na Hobbita z niecierpliwością. Odświeżyłam sobie nawet lekturę i, szczerze mówiąc, ogarnęły mnie wątpliwości. Trzy filmy na podstawie raczej krótkiej, w porównaniu z Władcą, historii dla dzieci? To nie może się udać. Szłam do kina pełna obaw. Na szczęście, okazało się, że mało uzasadnionych. Kupuję to, co zrobił Jackson z fabułą opowieści. Tylko jakiej operacji dokonał on na oryginalnym Hobbicie? Nie chcę psuć Wam zabawy, więc pominę szczegóły. Postaram się tylko przedstawić główną ideę. W dalszej części artykułu też nie będzie spoilerów, więc nie musicie się stresować podczas czytania. Jeśli znacie książkę albo macie ogólne pojęcie na temat przygód Bilbo Bagginsa i nie uważacie, że słuchanie fragmentów ścieżki dźwiękowej przed obejrzeniem filmu może Wam w jakikolwiek sposób popsuć wyprawę do kina, to nie macie się czego obawiać. Wróćmy więc do Jacksona i jego operacji. Myślę, że wyglądało to tak: Peter długo grzebał w szafie dziadka Tolkiena, aż znalazł w niej motek wełny niezwykłej urody. Szkoda było mu go przeznaczyć tylko na szalik czy skarpetę, bo uważał, że takie znalezisko zasługuje na lepsze traktowanie i zrobienie czegoś większego. Ale z jednego motka niewiele da się wyciągnąć. Poprosił więc koleżanki i kolegów o pomoc. Spotkali się jednego wieczora i każdy przyniósł swoją najlepszą wełnę. Peter też uważnie przeszukał swoją komodę, bo chciał dołożyć coś od siebie. Usiedli i wybrali te motki, które najbardziej przypominały ten tolkienowski. Oczywiście, żaden nie mógł mu dorównać urodą. Jednak kiedy zaczęli je ze sobą łączyć i wspólnie dziergać sweter, okazało się, że stanowią fantastyczne tło dla tej szlachetnej wełny. Do tej pory widziałam jedynie tył tego swetra. Mam nadzieję, że przód i rękawy będą wyglądały równie dobrze. Zastanawia mnie tylko strona techniczna całego przedsięwzięcia. Podobno Peter i inni członkowie tego kółka robótek ręcznych stworzyli specjalny ścieg, który ma zrewolucjonizować robienie na drutach. Szczerze mówiąc, to nie widziałam wielkiej różnicy, w każdym razie nie było to nic, co psułoby przekaz. Może siedziałam zbyt daleko od ekranu albo patrzyłam na lewą stronę robótki… Bez względu na to, jakie środki zostały wykorzystane do jego przedstawienia, Śródziemie dalej zachwyca. Słowem kluczem jest tu „dalej”. Dzięki znajomym krajobrazom, postaciom, a zwłaszcza motywom muzycznym Howarda Shore'a, poczułam się jakbym wróciła do domu. Jestem nadal pod wpływem magii tego świata i czuję się, jakbym go nigdy nie opuściła. Zaczęłam następną przygodę, tym razem z bandą krasnoludów, więc jest nieco weselej. Właśnie, nie mam nieustannego poczucia zagrożenia ze strony ciemnych sił. Owszem, kryją się gdzieś tam po kątach, ale nie są tak potężne jak Sauron. Celem tej wyprawy też jest góra, tym razem chodzi jednak o powrót do domu, a nie o zniszczenie przeklętego pierścienia. Chociaż, oczywiście, mała, prywatna przygoda znacząco wpłynie na losy świata. Ze względu na to, że krasnoludy są w centrum uwagi, musiały także otrzymać swój temat muzyczny. Po raz pierwszy słyszymy go już w trailerze, który macie poniżej. Ta pieśń, śpiewana przy kominku, rozpoczyna się w filmie od murmuranda w wykonaniu głębokich, męskich głosów, które tutaj zostały zastąpione przez wersję instrumentalną. Żałuję ogromnie, że nie jest dłuższa. Uwielbiam, kiedy mężczyźni tak śpiewają! Poza tym to ukłon w stronę książki, w której pieśni i piosenki pojawiają się bardzo często. Jeden z najbardziej pierwotnych sposobów opowiadania historii. Ma to nieodparty urok i pozwala naturalnie wprowadzić motyw, do którego będzie można się później odwoływać w kontekście krasnoludów. Jeśli nie chcecie oglądać, to ustawcie sobie od 0:50, podkręćcie basy, zamknijcie oczy i pozwólcie muzyce wybrzmieć do końca. Tutaj macie natomiast wersję oryginalną (0:21:57), z murmurandem. Polecam słuchawki. 🙂 A potem szybki przeskok do 1:07:52, żeby posłuchać, jak poszczególne sekcje orkiestry rozwijają nasz motyw, do około 1:09:10. Jak dla mnie, przechodzi on tym samym do historii muzyki filmowej. Oczywiście, jest to ścieżka dźwiękowa napisana z rozmachem, który nie wszystkim się podoba. Jestem ogromną fanką muzyki filmowej jako gatunku, więc nie przeszkadza mi to. Zresztą Shore nie jest na wskroś epicki, w odpowiednich momentach spuszcza z tonu i składa hołd folklorowi. Zobaczycie sami na filmie. Albo ulegniecie pokusie i przesłuchacie wszystko z pliku muzycznego poniżej. 😉 I wreszcie piosenka z napisów końcowych. Zamieszczam ją w sumie dla porządku, bo opiera się na tym samym motywie, ale nie wzbudziła mojej sympatii. Co prawda Neil Finn utrzymuje się w klimacie utworów z trylogii, lubię też chłopców z gitarą, jednak spodziewałam się cięższego brzmienia i głębszego głosu. Chociaż przyznaję, że po całym filmie, po przepełnieniu Śródziemiem, przyjemnie się tego słucha. Może tylko w takim kontekście należy to robić? Decyzja należy do Was. Która wersja motywu przypadła Wam najbardziej do gustu? Pieśń krasnoludów, instrumentalna, czy też light? Wybieracie się na film, czy też wolelibyście szalik niż sweter Petera i spółki? Andrzej Frajndt Ze starej płyty Tu podmiot wraca pamięcią do domu rodzinnego i dziecinnych lat, wspomina czasy, gdy doświadczał matczynej miłości, która uczyła jego serce, co znaczy kochać. Ma jednak świadomość nieodwracalności upływu czasu i wie, że kolej rzeczy jest taka, iż na doświadczenia z rodzinnego domu nakładają się nowe przeżycia dorosłego człowieka. Linia melodyczna utworu jest również pełna nostalgii, co koresponduje z wymową tekstu. Stare Dobre Małżeństwo List do Ogrodowej Utwór pisany jest w konwencji listu, odwołuje się nawet do wartości religijnych, autor czyni to jednak w sposób zaskakujący: W pierwszych słowach mego listu Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus Ten z kapliczki przy Ogrodowej Za to że niósł nam czysty płomień. Później, używając anafory i nawiązując przez to w pewien sposób do konwencji litanii, sakralizuje wszystkie poszczególne elementy składające się na obraz domu rodzinnego i jego najbliższego otoczenia. Podkreśla przy tym przywiązanie do tego miejsca, co więcej, mówi, iż całe życie jest wierny domowi i wspomnieniom o nim. Nie waha się nawet sygnować owego listu swoim, skądinąd znaczącym, nazwiskiem Ziemianin. Rzecz ciekawa, list ten, jak mówi jego autor, pisany był przez całe życie sercem. Piosenka posiada melodię spokojną, skłaniającą do refleksji, śpiewana jest z bardzo dużym emocjonalnym, osobistym wręcz zaangażowaniem, przy akompaniamencie gitary, co również tworzy nastrój ciepła i domowej intymności. Inne przykłady muzyczne: Animals House of The Rising Sun (tajemniczy Dom Wschodzącego Słońca jako synonim zła i życiowej degeneracji);Pod Budą Moje kobiety (kobieta – dusza i strażnik ogniska domowego);Stare Dobre Małżeństwo Na głowie staję (dom jako miejsce, które ma duszę). Edi, reż. Piotr Trzaskalski Historia mężczyzny, który został zmuszony do zaopiekowania się malutkim dzieckiem. Sytuacja jest o tyle trudna, iż mężczyzna jest osobą bezdomną i bez środków do życia. Jednak nie porzuca dziecka, wyjeżdża do znajomych, gdzie może zaspokoić przynajmniej podstawowe potrzeby dziecka. Jednak w dzień chrztu pojawiają się prawowici opiekunowie i odbierają niemowlę Ediemu. Jest to niezwykle wzruszająca historia człowieka, który potrafił okazać ogromną ilość uczuć ojcowskich obcemu dziecku. Okazał się lepszym, bardziej kochającym ojcem niż prawdziwy. Miłość ojcowska Ediego okazała się silniejsza nawet niż miłość matczyna prawdziwej matki. Tato, reż. Maciej Ślesicki Historia ojca, który pewnego dnia zostaje niesłusznie oskarżony o pobicie chorej psychicznie żony. Od tego wieczoru rozpoczyna się walka pomiędzy znerwicowaną kobietą, szalona matką i mężczyzną, ojcem małej Kasi. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ wszyscy i wszystko, nawet prawo jest przeciwko niemu. Absurdalny jest nawet fakt, że matka zamknięta w zakładzie psychiatrycznym nie może być pozbawiona praw do dziecka. Ojciec postanawia walczyć o córkę. Jest to film o wielkiej miłości ojcowskiej, która wzmacnia się wraz z zagrożeniem ewentualnej straty córeczki. Inne przykłady filmowe Tylko mnie kochaj, reż. Ryszard Zatorski (mężczyzna nagle dowiaduje się, że jest ojcem siedmioletniej Michaliny) Dziecko, reż. Luc Dardenne, Jean-Piere Dardenne (skrajności ojcostwa, sprzedanie dziecka i szaleńcze próby odzyskania go)Pornografia, reż. Jan Jakub Kolski (motyw ojca kochającego i ojca, który oszukuje się że nie ma córki - żydówki) Pręgi, reż. Joanna Piekorz (okrutny ojciec znęcający się nad synem)Pogoda na jutro, reż. Jerzy Stuhr (ojciec ukrywający się przed rodziną w klasztorze)Życie jest piękne, reż. Roberto Benigni (ojciec chroniący w niezwykły sposób synka przed okrucieństwem wojny)Pamiętasz mnie, reż. Piotr Matwiejczyk (trudny powrót ojca do domu po karze więzienia)Dekalog IV, reż. Krzysztof Kieślowski (uczucia i wzajemne oczekiwania w relacjach ojca i córki)Wcześnie urodzony, reż. Krzysztof Gruber (ciężka dola starego ojca, którego synowie nie interesują się nim)Córka albo syn, reż. Radosław Piwowarski (trudny wybór bohatera, zrealizować marzenia czy zaakceptować sytuację i zostać ojcem) Jan Kochanowski Na dom w Czarnolesie Renesansowy wieszcz we fraszce przywołuje Boga jako stróża i opiekuna domowego ogniska, Tego, który daje błogosławieństwo oraz zapewnia bezpieczny i spokojny żywot. Podmiot liryczny nie przywiązuje wagi do materialnego dostatku, większą wartość stanowi dla niego to, by miejsce, w którym mieszka, pełne było ciepła i przechowywane w nim były rodowe tradycje, a mieszkańcy cieszyli się dobrym zdrowiem i szacunkiem sąsiadów. Dom u Kochanowskiego jawi się jako ostoja spokoju i istotnych dla człowieka wartości. Nie bez znaczenia pozostaje tu tytuł utworu – mowa jest bowiem nie o domu jakimkolwiek, lecz własnym – czarnoleskim, ukochanym, gdzie poeta chroni się przed światem. Adam Mickiewicz Pan Tadeusz W epopei przedstawiony został więcej niż jeden dom, mamy bowiem tu zarówno obraz dworku w Soplicowie, jak i zamku Horeszków. Te dwa wizerunki różnią się od siebie w sposób znaczący. Dwór szlachecki jest zadbany, widać tam rękę pracowitego i zaangażowanego gospodarza, który opiekuje się obejściem podczas nieobecności właściciela. Już na pierwszy rzut oka można się domyślać niezwykłej przysłowiowej gościnności mieszkańców: I widać z liczby kopic, co wzdłuż i wszerz smugówŚwiecą gęsto jak gwiazdy, widać z liczby pługówOrzących wcześnie łany ogromne ugoru,Czarnoziemne, zapewne należne do dworu,Uprawne dobrze na kształt ogrodowych grządek:Że w tym domu dostatek mieszka i na wciąż otwarta przechodniom ogłasza,Że gościnna i wszystkich w gościnę zaprasza. Wnętrze domu urządzone jest również bardzo schludnie, a przy tym mnóstwo tam rodzinnych pamiątek i obrazów przedstawiających polskich bohaterów narodowych czasów zaborów. Kultywuje się tu również tradycję wspólnych biesiad przy stole. Tu obowiązują i rzeczywiście przestrzegane są zasady pierwszeństwa i grzeczności. Zupełnie inaczej przedstawiony jest zamek Horeszków. Nieuregulowanie spraw spadkowych i niezgodność wśród kandydatów na prawowitych właścicieli spowodowała, że miejsce to jest zaniedbane, brak tu ciepła, panuje atmosfera grozy, tajemniczości, budowla przypomina raczej zamek z powieści gotyckiej niż rodzinną posiadłość. Jan Kasprowicz Sonety z chałupy To cykl 40 utworów, który określić by można mianem monografii polskiej wsi schyłku XIX wieku. Wieś i jej domostwa opisane są tu niezwykle naturalistycznie, widzimy więc chylące się płoty, kępy rosnącego piołunu, wierzby i chude krowy w pobliżu obejść. Nie jest to liryka wyłącznie opisowa, spotykamy więc tutaj i mieszkańców wiejskich chałup. Przykładem może być kobieta, skądinąd posiadająca wcześniej niewielki mająteczek, która zubożała niestety wskutek suszy, nieurodzaju, wreszcie – śmierci gospodarza, jej męża. Jest chłop, któremu, gdy zachorował, nikt nie był w stanie pomóc, gdyż nie miał on pieniędzy na opłacenie lekarza. Jest i ambitny wieśniak, chcący za wszelką cenę, nawet mimo wyrzeczeń, zdobyć wykształcenie. Niezdrowy styl życia spowodował jednak u niego śmierć. Chałupa u Kasprowicza nie jest więc synonimem ciepłego polskiego chłopskiego domu, lecz oznacza biedę i skłania do refleksji na temat niesprawiedliwości społecznej. Kornel Makuszyński Złamany miecz Bohaterem jest nastoletni chłopiec, który nagle dowiaduje się o otrzymanym spadku w postaci starego rodzinnego domu. Jak się okazuje, młody człowiek nic nie wiedział o rodzinie, po której ten spadek odziedziczył. Nagle zaczyna się zastanawiać nad tym, skąd wywodzą się jego korzenie, jaką wartość ma dla niego rodzina. Odkrywa, że jednak w głębi duszy zaczyna czuć się związany z tajemniczym domem, jego historią i tradycjami. Czuje dumę z tego, że posiada korzenie, miejsce, z którym może identyfikować się jego rodzina wiele pokoleń wstecz. Czesław Miłosz Dolina Issy Noblista w utworze odwołuje się do czasów swojego dzieciństwa, opisuje małą ojczyznę (w tym także i swój dom), do której wciąż w myślach powraca z nostalgią. Dom i jego okolice poeta postrzega jako coś, co w niesamowicie tajemniczy sposób, a zarazem bardzo naturalnie ukształtowało jego tożsamość. Inne przykłady literackie: Mitologia (bogini ogniska domowego – Hestia/Westa i jej kapłanki);Homer Odyseja (wędrówka do domu na Itace);Wergiliusz Eneida (wędrówka Eneasza do domu);Mikołaj Rej Żywot człowieka poczciwego (dom jako ostoja szlachectwa i dobrych manier);Molier Skąpiec (dom urządzony i prowadzony skromnie mimo ogromnego majątku);Gabriela Zapolska Moralność pani Dulskiej (dom rządzony przez fałszywą i dominującą kobietę);Władysław Stanisław Reymont Chłopi (dom jako ośrodek życia rodzinnego);Stefan Żeromski Przedwiośnie (szklane domy), Ludzie bezdomni (bezdomność dosłowna i symboliczna);Bolesław Leśmian Odjazd (pożegnanie z domem);Maria Dąbrowska Uśmiech dzieciństwa (dom jako skarbiec relikwii dzieciństwa);Małgorzata Musierowicz Jeżycjada (ciepły, tzw. otwarty dom). Powrót to czynność polegająca na dotarciu do miejsca, z którego rozpoczęło się wędrówkę, wyprawę, misję. Powrót zakłada pokonanie jakiegoś dystansu, udział w jakimś przedsięwzięciu, ale może być to także powrót symboliczny- na przykład powrót do czasów dzieciństwa, powrót do przeszłości, powrót do korzeni. Czynność powrotu ma wiele znaczeń, wiąże się z motywem wędrówki jako sposobem na poznawanie otaczającego świata oraz własnej natury czy osobowości. Zależnie od okoliczności i celu wyprawy, można wymieniać powroty udane lub nieudane, szczęśliwe bądź pechowe czy też realne lub niemożliwe (np. powrót z wędrówki i powrót do przeszłości).

motyw powrotu do domu w filmie